"Największą tragedią ofiary terroryzmu jest bycie zapomnianym”,
Ingrid Betancourt
We wrześniu 2008 roku polski obywatel, Piotr Stańczak, 52-letni geolog pracujący w Pakistanie, został uprowadzony przez talibskich terrorystów na pograniczu afgańsko-pakistańskim. Porywacze postawili żądania finansowe i polityczne od spełnienia, których uzależnili jego życie. W lutym br. Piotr Stańczak został ścięty, a film z jego egzekucji przekazany do europejskich stacji telewizyjnych. Wydanie ciała Polaka terroryści nadal uzależniają od spełnienia ich wcześniejszych żądań.
Nieefektywne negocjacje, poczucie braku europejskiej solidarności i przysłowiowego szczęścia sprawiły, że Polak stał się kolejną ofiarą wojny z terroryzmem. Niestety, należy obawiać się, że nie ostatnią!
Terroryzm jest przestępstwem, którego nie można usprawiedliwić. Żadne państwo członkowskie UE nie jest w stanie walczyć z terroryzmem indywidualnie. Dlatego dobrze się stało, że po zamachach z 11 września 2001 w Nowym Jorku, 11 marca 2004 w Madrycie oraz atakach bombowych w Londynie (7 lipiec 2005), Unia przyjęła wspólną strategię i plan działań walki z terroryzmem, a następnie - decyzję ramową w sprawie terroryzmu oraz inne inicjatywy wspierane przez koordynatora UE ds. walki z terroryzmem.
W ramach programu ramowego „Bezpieczeństwo i ochrona wolności" (2007-2013); programów szczegółowych: „Zapobieganie aktom terrorystycznym, gotowość i zarządzanie skutkami” i „Zapobieganie i zwalczanie przestępczości", a także - projektów pilotażowych: "Ofiary aktów terrorystycznych" i "Zwalczanie terroryzmu", Unia próbuje włączyć się aktywnie w walkę z terroryzmem oraz zapewnić pomoc jego ofiarom.
Porwanie i następnie tragiczna śmierci polskiego inżyniera pokazują, że dotychczasowe działania UE rzecz bezpieczeństwa swych obywateli i pomocy ofiarom ataków terrorystycznych są niewystarczające.
Czy kierując się zasadą unijnej solidarności Komisja rozważy przygotowanie ram prawnych umożliwiających podjęcie wspólnych zewnętrznych działań (w ramach unijnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa) na rzecz obywateli UE dotkniętych skutkami ataków terrorystycznych?
Czy Komisja przewiduje opracowanie odpowiedniego mechanizmu dla wspólnych działań na rzecz uwolnienia uprowadzonych przez terrorystów obywateli UE?
Czy wymienione wyżej programy i działania są - zdaniem Komisji - wystarczające dla należytej ochrony obywateli UE przed skutkami aktów terrorystycznych oraz czy dobrze służą ofiarom tych aktów i ich rodzinom?
Czy Komisja Europejska dokonała przeglądu i oceniła skuteczność działań na rzecz pomocy dla ofiar terroryzmu i ich rodzin oraz czy dokonała oceny stopnia ich wdrożenia przez państwa członkowskie UE?
Czy w wyniku eskalacji ataków terrorystycznych na świecie (których ofiarami są obywatele UE), Komisja zamierza rozważyć utworzenie odrębnego, wspólnotowego funduszu pomocy dla ofiar terroryzmu i ich rodzin?
Czy Komisja uważa za zasadne zalecić utworzenie wspólnotowego mechanizmu pomocy rodzinom ofiar zamachów terrorystycznych, które oferowałyby nie tylko wsparcie finansowe i psychologiczne, ale także ułatwiały m.in. kontakt z organizacjami społecznymi działającymi na rzecz ofiar terroru i ich rodzin?
